Witam.
Jestem Hexago. Jestem dzikim wilkiem mieszkającym w parku Yellowstone. Mam półtora roku.
Niedawno opuściłem watahę. Samiec alfa przepędził mnie w obawie, że przejmę przywództwo.
Jestem młody, duży i silny, więc uznał, że mogę stanowić potencjalne zagrożenie.
Po opuszczeniu terytorium stada poczułem głód. Polowanie nie szło mi zbyt dobrze, więc postanowiłem poszukać padliny.
Po mozolnych poszukiwaniach znalazłem jedną. Jednak wziąłem zaledwie kęs. Usłyszałem bardzo głośny ryk. Znałem ten odgłos, jednak zawsze tylko z oddali. To był niedźwiedź, a przynajmniej tak zawsze objaśniała matka. Och, ja ja za nią tęsknię!
Obejrzałem się. Tak, to był grizzly. Matka ostrzegała, żeby zawsze uważać na niedźwiedzie. Ja jednak poczułem wzbierające uczucie gniewu. Ja, po długich poszukiwaniach, którym towarzyszył ogromny głód, mam iść od mięsa, bo przyszedł ktoś, kto korzysta ze strachu innych, by bez jakiegokolwiek trudu zaspokoić niewielki głód! Nie dam tak łatwo sobą pomiatać!
Kiedy zbliżył się, ja zawarczałem i zmarszczyłem pysk. Starałem się dać mu do zrozumienia:
-Wyjdź, to moje mięso! Ja je znalazłem!
On jednak ryknął. Zupełnie bez strachu. Stanął na tylnych łapach i machnął potężną łapą, aby mnie wystraszyć i odpędzić.
No co on sobie wyobraża!
W nagłym przypływie niekontrolowanej złości rzuciłem się na niego.
On jednak był chyba zbyt dobrym przeciwnikiem. Odrzucił mnie łapą w tył. Poleciałem kilka metrów, po czym uderzyłem z impetem w ziemię. Próbowałem wstać. Udało się, jednak nie mogłem ustać na lewą tylną łapę.
Wyszedłem z tego pojedynku żywy, ale ze złamaną łapą, bezsilnym gniewem, palącym uczuciem wstydu i pustym brzuchem.
Dowlokłem się do jakiejś nory. Nie była zamieszkana. Zasnąłem z pustym brzuchem. No cóż. Jutro może uda się znaleźć pożywienie...
